Παρασκευή 24 Νοεμβρίου 2017 - 09:50:20

  

BANNER 1200X80
A A A
  • Εκδόσεις: Οκτώ

«Στον Δαίδαλο των Μνημονίων» επιγράφεται το βιβλίο του δημοσιογράφου Θάνου Δημάδη, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Οκτώ. Πρόκειται για μια ανταπόκριση εμπειριών, γεγονότων και θέσεων του συγγραφέα, ο οποίος είχε την ιστορική ευκαιρία να εργάζεται ως ανταποκριτής αθηναϊκών καναλιών στα κέντρα λήψης των αποφάσεων στην Ουάσινγκτον και στις Βρυξέλλες, από το 2010 έως πρόσφατα.

Ξεκινάει το βιβλίο του καταγράφοντας τον αγώνα του να κινηθεί στα άδυτα του ΔΝΤ, την ώρα που η γενέτειρά του Αθήνα είχε πάρει φωτιά στους δρόμους και ενώ στη δεύτερη πατρίδα του στις Βρυξέλλες, όπου μεγάλωσε, οι αξιωματούχοι έκαναν συσκέψεις επί συσκέψεων πως θα σώσουν την Ελλάδα τιμωρώντας την για την χρόνια αμεριμνησία της με το χρέος…

‘Εχοντας συμφωνήσει με ένα στέλεχος σε μια άτυπη ξενάγηση στα άδυτα του Ταμείου, δίνει στον αναγνώστη μια παραστατική εικόνα για αυτό το μυθικό κτίριο όπου παίζεται η τύχη της χώρας και κόσμου: «Βρίσκομαι σε φυλακή πολυτελείας. Βλέπω ανθρώπους που δουλεύουν σαν καλοκουρδισμένα ρολόγια μέσα σε γραφεία που μοιάζουν περισσότερο με κουτιά, κολλημένοι μπροστά στις οθόνες των υπολογιστών τους ανάμεσα σε στοίβες από χαρτιά και φακέλους. Τι δημιουργικό μπορεί να βρίσκει κανείς δουλεύοντας σε ένα τα τέτοιο περιβάλλον, αναρωτιέμαι, όσο το μυαλό μου προσπαθεί να ρουφήξει κάθε πληροφορία που μου δίνει ο Άντριου και κάθε εικόνα που βλέπω γύρω μου. Περιδιαβαίνουμε μαζί τους εσωτερικούς διαδρόμους των γραφείων φτάνοντας μέχρι το εσωτερικό της αυτοκρατορικών διαστάσεων αίθουσας συνεδριάσεων του εκτελεστικού συμβουλίου του οργανισμού, εκεί όπου λαμβάνονται οι αποφάσεις για τα πακέτα χρηματοδότησης χωρών. Σε ανύποπτη στιγμή, τον ακούω να με καλεί να κοιτάξω την πόρτα που βρίσκεται ακριβώς στα αριστερά μας και η οποία γράφει με μεγάλα γράμματα Μanaging Director’s dining room. «Σε αυτό το δωμάτιο έχει πρόσβαση μόνο ο Στρος Καν και κάποια επίλεκτα στελέχη με τα οποία συνηθίζει να δειπνεί», μου λέει. Εκείνη τη στιγμή αντικρίζουμε από μακριά σερβιτόρους με δίσκους στα χέρια. «Είναι ώρα να απομακρυνθούμε»».

Στην πορεία της αφήγησης, εκτός από την αθέατη όψη στα ενδότερα του Ταμείου , ο δημοσιογράφος αναδεικνύει και την άλλη όψη πλησιάζοντας το ακριβώς απέναντι από τα μεγαλεπήβολο κτίρια- σύμβολα του ΔΝΤ και της Παγκόσμιας Τράπεζας πάρκο όπου στήνεται κάθε μέρα συσσίτιο αστέγων. Είναι ένας παγωμένος Νοέμβρης και Γιασμίν, δέκα χρόνια άνεργη, του ανοίγει την καρδιά της εξηγώντας του ότι της κατάσχεσαν το σπίτι γιατί δεν είχε να πληρώσει το στεγαστικό δάνειο κι έτσι… «έχασα τα πάντα μέσα σε λίγα 24ωρα. Σπίτι, φίλους και αξιοπρέπεια».

Στις σελίδες που ακολουθούν ο αναγνώστης παρακολουθεί την καθημερινή μάχη του νέου ανταποκριτή, που όμως διαθέτοντας μορφωτικά εφόδια και το χάρισμα της επικοινωνίας, κινείται ανταγωνιστικά στις αίθουσες των γραφείων Τύπου, των διαδρόμων, των συνεδριακών χώρων και των αμφιθεάτρων συνεντεύξεων, για να αποσπάσει πληροφορίες που θα του επιτρέψουν να σπεύσει να στηθεί στο αυτοσχέδιο στούντιο του σπιτιού του, όπου καμαρωτός και γραβατωμένος ξεκινάει την ανταπόκριση: «Κύριες και κύριοι καλησπέρα σας από την Ουάσινγκτον... Κυρίες και κύριοι καλημέρα σας από τις Βρυξέλλες…».

Αυτές οι ανταποκρίσεις μετασχηματίστηκαν σε αναλυτικά κεφάλαια με την προσθήκη νέων στοιχείων ώστε να αποτελούν μια υπερ- ανταπόκριση , χρήσιμη γι’ αυτόν που συμβατικά αποκαλούμε «ιστορικό του μέλλοντος». Προς το παρόν, ο ιστορικός αναγνώστης του σήμερα, έχει τη μοναδική ευκαιρία να μάθει σε 300 σελίδες το πώς και το γιατί. Να μάθει: Γιατί ο Στρος Καν δεν επέμενε στη βασική θέση του Ταμείου να ζητήσει από την Ελλάδα αναδιάρθρωση πριν την χρηματοδότηση, την αυτοκριτική του ΔΝΤ για το λανθασμένο δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, την εξοργιστική αναβλητικότητα των Ευρωπαίων που προχωρούσαν στα τυφλά καθώς οι ευρωπαϊκές τράπεζες ξεφορτώνονταν τα ελληνικά ομόλογα που είχαν στα χέρια τους, την μεθόδευση του PSI από τον επικεφαλής του Διεθνούς Χρηματοπιστωτικού Ινστιτούτο Τσαρλς Νταλάρα ο οποίος αντικατέστησε τα παλαιά ομόλογα με νέα υπό το αγγλικό δίκαιο.

Επίσης: Τους –κατά την άποψή του- ερασιτεχνισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου, τη νέα πολιτική της Λαγκάρντ στο ΔΝΤ, την απόφαση της αμερικανικής κυβέρνησης να στηρίξει την Ελλάδα και κατ’ επέκταση την Ευρώπη, τις «συμπεριφορές πολιτικού επαρχιωτισμού» κυβερνητικών αξιωματούχων στο περιθώριο των συσκέψεων, τις απανωτές διαβουλεύσεις Ρομπάι – Μπαρόζο με στόχο την επιβίωση του ευρώ, τον απόκοσμο Πολ Τόμσεν, την αντιμνημονιακή στάση του Αντώνη Σαμαρά , την μοιραία επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου για το δημοψήφισμα, τις απόψεις του Νόαμ Τόμσκιν για την πολιτική ελίτ στην Ελλάδα, τους διακινητές του σεναρίου Grexit, την προσαρμογή της αντιπολιτευτικής γραμμής του Αλέξη Τσίπρα στον «επώδυνο ρεαλισμό» με την επίσκεψή του στην Ουάσιγκτον τον Ιανουάριο του 2013. Και βέβαια, την έπαρση του κοινοτικού κατεστημένου στις Βρυξέλλες, που ο δημοσιογράφος του έζησε από μέσα, αλλά και τα παιχνίδια που έπαιξαν τα εγχώρια μίντια.
Ώριμη γραφή, ελκυστική αφήγηση, διεισδυτική η δημοσιογραφική του ανάλυση- ακόμη και αν διαφωνεί κανείς με ορισμένες θέσεις του.

  • ΑΠΕ