Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 - 11:20:46

  

BANNER 1200X80
A A A

 

Τις τελευταίες ημέρες ο υπουργός Παιδείας Α. Λοβέρδος βομβάρδισε τον εκπαιδευτικό κόσμο με δηλώσεις οι οποίες σε πρώτη ανάγνωση φαντάζουν αλλοπρόσαλες, ανεφάρμοστες και ίσως αστείες. Για αρχή και σε ερώτηση για τις καταλήψεις των σχολείων από τους μαθητές, προσπάθησε να απαξιώσει την ιδιότητα του προέδρου της ΟΛΜΕ κ. Θέμη Κοτσιφάκη ως εκπαιδευτικού, αποκαλώντας τον απαξιωτικά «ένας νοσηλευτής και όχι ο Μπαμπινιώτης», αποκρύπτοντας έτσι τεχνηέντως πως οι εκπαιδευτικοί της β’θμιας Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης δεν ήταν δυνατόν να διδάξουν χωρίς να πάρουν ετήσια παιδαγωγική επιμόρφωση στην πρώην ΠΑΤΕΣ/ΣΕΛΕΤΕ και νυν ΑΣΠΑΙΤΕ. Στο πρόσωπο του Προέδρου απαξίωσε και όλους τους εκπαιδευτικούς ειδικοτήτων της Τεχνικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, πράγμα που είχε κάνει και ο προκάτοχός του όταν έθεσε σε διαθεσιμότητα περίπου 2.500, καταργώντας τους τομείς και τις ειδικότητές τους τον Ιούλιο του 2013.

Κατόπιν αυτού, πέταξε την επόμενη μέρα τη βόμβα μεγατόνων, δηλώνοντας πως λεφτά δεν υπάρχουν οπότε -στην απελπισία του και για να μη μείνουν οι μαθητές των σχολείων χωρίς δασκάλους- σκέπτεται να στείλει στα σχολεία να διδάξουν εθελοντές οι οποίοι αντί για μισθό θα έχουν αυξημένη μοριοδότηση για πιθανό μελλοντικό διορισμό!!

Ως εκπαιδευτικός λοιπόν θα αρχίσω από τα βασικά, από τον ορισμό:
"Εθελοντισμός είναι η αυθόρμητη, ενσυνείδητη και ανιδιοτελής προσφορά της ανθρώπινης ενέργειας για τη θεραπεία της ανάγκης του πλησίον."

Όπου και να έψαξα τον ορισμό της έννοιας του εθελοντισμού βρήκα το παραπάνω, αν όχι με τις ίδιες σίγουρα με παρόμοιες λέξεις. Πουθενά ο ορισμός του εθελοντισμού δεν μιλάει για αδρή μοριοδότηση των καθηγητών που θα διδάξουν εθελοντικά. Άρα οι μελλοντικοί «εθελοντές» δεν θα προσφέρουν την ενέργειά τους ανιδιοτελώς και αυθόρμητα αλλά προσβλέποντας σε κάποια αμοιβή, άυλη φυσικά και ομιχλώδη.

Πολλοί γέλασαν, άλλοι δεν το πίστεψαν, κάποιοι μίλησαν για βλακεία και επικοινωνιακή «πατάτα» του έμπειρου επικοινωνιακά Λοβέρδου και τελικά γέμισε το διαδίκτυο σχόλια και ανέκδοτα για τα «μόρια» του υπουργού.

Αν το δούμε λίγο πιο ψύχραιμα και με λιγότερο παιγνιώδη διάθεση, θα καταλάβουμε πως το θέμα δεν είναι ούτε αστείο, ούτε τυχαίο. Γυρνώντας λίγο πίσω στο χρόνο θα δούμε ότι πολλά απ’ όσα ζούμε τώρα, κάποιος τα «πέταξε» στην κουβέντα ανάλαφρα κάποια στιγμή, όλοι αντέδρασαν λέγοντας «μα δεν γίνονται αυτά τα πράγματα!!!» και παρ΄ όλα αυτά τελικά έγιναν. Εκτός από τον κ. Λοβέρδο, τις ίδιες δηλώσεις περί εθελοντισμού έκανε και ο υφυπουργός κ. Δερμετζόπουλος, πράγμα που σημαίνει πως δεν ήταν μια ιδέα του υπουργού που σκέφτηκε εκείνη τη στιγμή απελπισμένος και την ξεφούρνισε αυθορμήτως και παρορμητικά.

Τι σημαίνει όμως μια τέτοια δήλωση; Τι σημαίνει εθελοντισμός αντί για εργασία; Η επιλογή να δουλεύεις δωρεάν -σε οποιαδήποτε εργασία- δεν είναι μια επιλογή για τον εαυτό σου. Είναι μια επιλογή που χτυπάει ευθέως όλους τους συναδέλφους σου και τελικά όλη την εργατική τάξη, γιατί μειώνει την αξία της εργασίας και δυσχεραίνει τη διαπραγματευτική δύναμη κάθε ενός άλλου εργαζομένου. Η δωρεάν εργασία δίνει στην εργοδοσία (κρατική ή ιδιωτική) όλα τα συγκριτικά πλεονεκτήματα της ανεργίας (σε ό,τι αφορά τα εργατικά δικαιώματα) χωρίς να της στερεί όσα της στερείη ανεργία (εφόσον η δουλειά γίνεται).

Αυτή τη στιγμή υπάρχουν ήδη εκπαιδευτικοί πολλών ταχυτήτων (μόνιμοι, αναπληρωτές, ωρομίσθιοι, αναπληρωτές μειωμένου ωραρίου, αναπληρωτές ΕΣΠΑ) κι εδώ ο κ. Λοβέρδος έρχεται να προσθέσει άλλη μία, τη «νεκρή» ταχύτητα. Απλήρωτους εκπαιδευτικούς, το πιθανότερο νεαρής ηλικίας, σιτιζόμενους από τους γονείς τους που θα δουλεύουν και θα αμείβονται με υποσχέσεις και μόνο. Κάτι σαν τις υποσχέσεις των θρησκειών για τη μετά θάνατο μετάβαση στον Παράδεισο εάν εν ζωή θα είναι πιστοί στις επιταγές της θρησκείας τους.

Η συγκεκριμένη δήλωση του Υπουργού (και του υφυπουργού που ακολούθησε) δεν αποτελεί μόνο σκέψη, αλλά συγκεκριμένη κατεύθυνση της κυβέρνησης. Η μέχρι στιγμή μετατροπή της εργασίας σε απασχόληση, οργανώνεται να μετατραπεί σε χόμπι. Η παγίδα μάλιστα έχει στηθεί από νωρίς προετοιμάζοντας και τις επόμενες γενιές να δεχτούν την απλήρωτη εργασία σαν κάτι φυσιολογικό, ενδεδυμένο μάλιστα τον χιτώνα του εθελοντισμού. Ιδού ένα θέμα από την περίφημη Τράπεζα Θεμάτων για το μάθημα της πολιτικής Παιδείας της Α’ Λυκείου. Αναφέρομαι στο ερώτημα β’

 

 

Αυτό που ειρωνευόμασταν, ότι θα τους χρωστάμε χάρη γιατί δουλεύουμε και στο τέλος μάλλον θα πρέπει και να τους πληρώνουμε, δεν είναι μακριά.
Είμαι σίγουρη πως θα βρεθούν κάποιοι να δεχτούν να εργαστούν προσδοκώντας «ανάσταση νεκρών» ή αλλιώς μόρια για πιθανό διορισμό αργότερα. Δεν θα αναφερθώ σ’ αυτούς αλλά θέλω να ρωτήσω τους γονείς. Θα εμπιστευτείτε τα παιδιά σας σε δάσκαλους απλήρωτους; Χομπίστες που δεν πέρασαν από καμμία διαδικασία αξιολόγησης (εξετάσεις ΑΣΕΠ); Θα δεχόσασταν οι ίδιοι να δουλέψετε για μόρια; Θα δεχόσασταν να εξεταστείτε από χομπίστα γιατρό που είδε φως και μπήκε;

Αυτό που γνωρίζω εγώ είναι πως όταν πληρώνεσαι με «μόρια» αποδίδεις πιθανόν «μόρια».

 

ΥΓ. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν 95 από τους εκπαιδευτικούς των ΕΠΑΛ που τέθηκαν τον Ιούλιο του 2013 σε διαθεσιμότητα και οι οποίοι είναι κάτοχοι δεύτερων πτυχίων, με τα οποία θα μπορούσαν να βρίσκονται από το Σεπτέμβριο σε σχολεία να καλύπτουν κενά για τα οποία τόσο πολύ κόπτεται ο υπουργός, τόσο που να σκέφτεται απελπισμένος τη λύση του εθελοντισμού. Αυτοί οι εκπαιδευτικοί είναι στα σπίτια τους, πληρώνονται με ένα μέρος του μισθού τους και παρ’ όλο που επιθυμούν διακαώς να μπουν σε τάξη αυτό δεν συμβαίνει και ο υπουργός σκέφτεται πως να καλύψει τα κενά του.

 

  • Η Δόμνα Μπογδάνου είναι Εκπαιδευτικός ΠΕ18.26 (Γραφιστικής, σε διαθεσιμότητα 16 μήνες), ΠΕ03 (Μαθηματικός), MSc Εκπαιδευτική Ηγεσία και Πολιτική