Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 - 11:10:15

  

BANNER 1200X80
A A A

Μνημόνιο ή αντι-μνημόνιο; Η χώρα οδεύει προς την κρισιμότερη εκλογική αναμέτρηση των τελευταίων ετών και οι πολίτες καλούνται να απαντήσουν με την ψήφο τους σε ένα προσχηματικό ερώτημα.

Διότι ουδείς σε αυτή τη χώρα τάσσεται υπέρ του μνημονίου. Οι πάντες, κόμματα, πολιτικοί και πολίτες, θέλουμε να απαλλαγούμε από το μνημόνιο. Και οι “μνημονιακοί” πολιτικοί το ίδιο επιθυμούν και πριν από λίγο καιρό διατυμπάνιζαν με υπερηφάνεια ότι “βγαίνουμε από το μνημόνιο”.

Ακόμα και όσοι προσπαθούν να επιχειρηματολογήσουν υπέρ του μνημονίου, χρησιμοποιούν το επιχείρημα των μεταρρυθμίσεων. Όμως και αυτό το επιχείρημα αποτελεί μία ακομα παραπλάνηση. Διότι “μεταρρυθμίσεις” και “μνημόνιο” δεν ταυτίζονται απαραίτητως. Όλοι συμφωνούμε ότι η χώρα χρειάζεται μεταρρυθμίσεις. Ακόμα και οι ακραίοι συνδικαλιστές συμφωνούν. Όμως ουδείς μπορεί να εξηγήσει γιατί η φτωχοποίηση του πληθυσμού είναι προϋπόθεση για τον εκσυγχρονισμό του κράτους. Προφανώς δεν είναι...

Γι' αυτό, το δίλημμα “μνημόνιο ή αντι-μνημόνιο” είναι παραπλανητικό και χρησιμοποιείται ως προπέτασμα καπνού για να αποκρύψει το πραγματικό ερώτημα των εκλογών: Υπέρ ή κατά της διαπλοκής;

Σ' αυτές τις εκλογές καλούμαστε να αποφασίσουμε αν θα επιτρέψουμε να κυβερνά τη χώρα το χρεοκοπημένο τρίγωνο της αμαρτίας: Πολιτική εξουσία – τράπεζες – μέσα ενημέρωσης.

Αυτό το τρίγωνο που αποκαλούμε διαπλοκή, είναι μια επιχείρηση που “στήθηκε” για να εξυπηρετήσει μια ολιγάριθμη εγχώρια “ελίτ” πολιτικών, τραπεζιτών και επιχειρηματιών.

--Οι πολιτικοί της διαπλοκής, επι σειρά ετών, έδιναν (πλαγίως ή ευθέως) τα δημόσια έργα σε συγκεκριμένους επιχειρηματίες.

--Οι τράπεζες από την πλευρα τους διέθεταν (με το αζημίωτο) χρήματα για να επιβιώσουν τα (ημέτερα) πολιτικά κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης.

--Και τα μέσα ενημέρωσης φρόντιζαν (επίσης με το αζημίωτο) για τον έλεγχο της κοινής γνώμης.

Έτσι λοιπόν, αυτό το σύστημα, η διαπλοκή, κυβέρνησε τη χώρα επί δεκαετίες και εξασφάλισε σημαντικά κέρδη από το δημόσιο ταμείο. Τόσο σημαντικά, ώστε τελικά το δημόσιο ταμείο πτώχευσε. Και όταν το ταμείο πτώχευσε, οι επιχειρηματίες της διαπλοκής μετακύλησαν την πτώχευση στον ελληνικό λαό. Τότε πληροφορηθήκαμε ότι δεν είμασταν συνετοί, ότι “μαζί τα φάγαμε” και ότι έπρεπε να πληρώσουμε για τα λάθη μας.

Φόρτωσαν λοιπόν τη χρεοκοπία τους στις πλάτες των πολιτών αφού προηγουμένως είχαν φροντίσει να βγάλουν τα δικά τους χρήματα στο εξωτερικό.

Στο μεταξύ η διαπλοκή συνέχισε να λειτουργεί με υπερχρεωμένα κόμματα, ετοιμόρροπες τράπεζες και πτωχευμένα μέσα ενημέρωσης. Και οι επιχειρηματίες της διαπλοκής είχαν την απαίτηση να πληρώσουν οι πολίτες για να σωθούν οι τράπεζες και τα πτωχευμένα (κυριολεκτικώς) μέσα ενημέρωσης. Και για να το επιτύχουν αυτό, οι πολιτικοί της διαπλοκής συνέχισαν να δίνουν κρατικά χρήματα σε μέσα ενημέρωσης για να παράγουν προπαγανδιστική ενημέρωση.

Βρήκαν όμως κι άλλους τρόπους για να διασωθούν. Οι διαπλεκόμενοι επιχειρηματίες, με τη βοήθεια των μέσων ενημέρωσης, άρχισαν να κατασκευάζουν πολιτικά κόμματα αλλά και να “αποδομούν” κόμματα τα οποία βρίσκονται έξω από το αμαρτωλό τρίγωνο.

Επίσης, επειδή παρά την προπαγάνδα, οι πολίτες δυσφορούν, τα διαπλεκόμενα μέσα ενημέρωσης χρησιμοποιήσαν πιο αποτελεσματικές μεθόδους όπως την τρομοκρατία των πολιτών, τον εκβιασμό και τα ψευτο-διλήμματα του τύπου “μνημόνιο ή αντι-μνημόνιο”. Κυρίως όμως φρόντισαν να “αποσοβήσουν” το πραγματικό ερώτημα των εκλογών: Υπέρ ή κατά της διαπλοκής;