Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 - 11:10:01

  

BANNER 1200X80
A A A
«Γιατί, οι άλλοι ήταν καλύτεροι;» Είτε ως επιχείρημα, είτε ως άλλοθι, η φράση ακούγεται όλο και συχνότερα στις πολιτικές συζητήσεις των Ελλήνων… Φανερώνει δε, το μέγεθος της πολιτικής φτώχιας που έχει πλήξει τη χώρα μας.
Μπορεί οι «άλλοι» να ήταν καλύτεροι. Αλλά ίσως και όχι. Μπορεί να ήταν λίγο χειρότεροι ή τελικά ίσως ήταν (οι «άλλοι») πολύ χειρότεροι. Μπορεί, μπορεί... Το σίγουρο είναι ότι η κρίση μας «χάρισε» άλλη μία πρωτόγνωρη εμπειρία. Εκτός από την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάρρευση, τα τελευταία χρόνια έχουμε υποστεί και ιδεολογικό ξεγύμνωμα.
 
Μάθαμε με οδυνηρό τρόπο ότι τα πολιτικά κόμματα διαφοροποιούνται επαρκώς μόνο όσο βρίσκονται στα έδρανα της αντιπολίτευσης. Σ’ αυτή τη φάση τα κόμματα (και οι αρχηγοί τους), χαράσσουν ιδεολογικές γραμμές τις οποίες υπερασπίζονται με σθένος. Δίνουν μάχες στη βουλή αλλά και στην κοινωνία, καταρτίζουν προγράμματα και, κυρίως, υιοθετούν μια συγκεκριμένη ιδεολογική ταυτότητα: Το ένα κόμμα δηλώνει «Αριστερά», το άλλο κόμμα δηλώνει «Κεντροδεξιά», το τρίτο «Κεντροαριστερά», κλπ. Όλα αυτά όμως ισχύουν μέχρι την εξώπορτα του Μαξίμου.
 
Όταν ένα κόμμα κληθεί να κυβερνήσει ή να συμμετάσχει σε κυβερνητικό σχήμα, η ιδεολογία τίθεται στο αρχείο. Με κάποιο μαγικό τρόπο, άπαντες οι αρχηγοί ξεχνούν τις θέσεις τους και τα κόμματα τους μετατρέπονται σε ακραία θατσερικά μορφώματα. Ξεχνούν τις ιδεολογικές καταβολές τους, αναμασάνε τις διακηρύξεις τους και διαλύουν τις διαχωριστικές γραμμές τους.
 
Πρώτος διδάξας ο Γιώργος Παπανδρέου και ακολούθησε ο Αντώνης Σαμαράς. Κάπου ενδιάμεσα υιοθέτησαν την ίδια τακτική ο Φώτης Κουβέλης και ο Γιώργος Καρατζαφέρης. Αυτοί οι δύο μάλιστα, …ανέκτησαν τη μνήμη τους όταν υπέστησαν δημοσκοπική πανωλεθρία και αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το κυβερνητικό σχήμα. Πάντως, τη μέθοδο τελειοποίησαν ο Αλέξης Τσίπρας μαζί με τον Πάνο Καμμένο και προσωπικώς είμαι απολύτως βέβαιος ότι και ο Κυριάκος Μητσοτάκης (αν και όταν κληθεί…) θα βαδίσει στο δρόμο που χάραξαν οι προηγούμενοι.
 
Είναι σαφές λοιπόν ότι οι πολιτικές ιδεολογίες κατέρρευσαν μαζί με την ελληνική κοινωνία. Η «Αριστερά» και η «Δεξιά» υπάρχουν πλέον μόνο στη φαντασία μερίδας ψηφοφόρων. Η «Κεντροδεξιά» και η «Κεντροαριστερά» είναι έννοιες άνευ σημασίας.
Ο μόνος ιδεολογικός διαχωρισμός που έχει πλέον σημασία, είναι ανάμεσα στους φιλέλληνες και τους φιλογερμανούς.
Γι’ αυτό είναι αδιάφορο αν «ο Τσίπρας είναι καλύτερος από τον Μητσοτάκη» και εξίσου αδιάφορο αν «ο Σαμαράς ήταν χειρότερος από τον Τσίπρα». Διότι, όλοι βρίσκονται στην ίδια πλευρά.
Και αυτή η χώρα έχει μια πιθανότητα να σωθεί, μόνο αν βρεθεί ένας πολιτικός στην απέναντι πλευρά…