Πέμπτη 23 Νοεμβρίου 2017 - 11:10:41

  

BANNER 1200X80
A A A
 
Μύρισε εκλογές... Κατά πάσα πιθανότητα, ο πρωθυπουργός βαδίζει προς την “έξοδο” και το προσεχές διάστημα μάλλον θα κληθούμε να αποφασίσουμε ξανά, ποιός θα μας κυβερνήσει... Δηλαδή πρακτικά θα κληθούμε να επιλέξουμε ανάμεσα στον κ. Τσίπρα και τον κ. Μητσοτάκη.
Υπό άλλες συνθήκες, αν η χώρα δεν καταστρεφόταν, το δίλημμα θα μπορούσε να ακουστεί ως αστείο... Όμως η χώρα βρίσκεται υπο γερμανική κατοχή και ως εκ τούτου, το παραπάνω δίλημμα, είναι τραγικό.
 
Εντάξει, αλλά ο Τσίπρας και ο Μητσοτάκης, δεν είναι ίδιοι...
Ως άνθρωποι, όχι. Ως πολιτικοί όμως, είναι και οι δύο συνεργάτες των Γερμανών. Ουσιαστικά ανταγωνίζονται για τη θέση του «κατοχικού πρωθυπουργού». Δηλαδή, για το ποιός από τους δύο θα μεταφέρει τις εντολές της Μέρκελ. Για τους πολίτες όμως, δεν έχει καμία σημασία ποιος θα είναι ο εκπρόσωπος μας στο Βερολίνο.
 
Αυτό ακούγεται σαν «συλλογική ευθύνη»
Σε καμία περίπτωση. Είναι ανήθικο να δεχθούμε ότι όλοι οι πολιτικοί είναι εξ' ορισμού ένοχοι. Όμως οι δυο συγκεκριμένοι πολιτικοί αρχηγοί (όπως και μερικοί ακόμα μικρότερων κομμάτων) αποδέχονται τη γερμανική κατοχή.
 
Δηλαδή, ο κ. Μητσοτάκης δεν θα είναι καλύτερος από τον κ. Τσίπρα;
Καλύτερος σε τι; Ο κ. Μητσοτάκης, αν και όταν εκλεγεί, θα κάνει ακριβώς ό,τι και ο κ. Τσίπρας. Θα διαχειριστεί μια αδιέξοδη κατάσταση ενώ θα προσπαθήσει να ισορροπήσει ανάμεσα στις απαιτήσεις των Γερμανών και την οργή των Ελλήνων. Επίσης θα χρησιμοποιήσει το ίδιο ψέμα και θα υποσχεθεί ότι κάποτε στο μέλλον θα έρθει η «ανάπτυξη». Όπως ακριβώς και ο κ. Τσίπρας...
 
Ε, τότε να κρατήσουμε τον κ. Τσίπρα...
Ο κ. Τσίπρας διέπραξε ύβριν και του αξίζει η Νέμεσις. Είπε πολλά ψέματα, συμπεριφέρθηκε ως κοινός απατεώνας και θα πρέπει να λάβει την απάντηση από τους πολίτες.
 
Μα αν είναι έτσι, τι άλλη επιλογή έχουμε;
Δεν έχουμε πολλές επιλογές. Η πλειονότητα των κοινοβουλευτικών κομμάτων (αλλά και των εξωκοινοβουλευτικών) έχουν αποδεχθεί τη γερμανική κατοχή. Για να σωθεί η χώρα χρειαζόμαστε έναν Ηγέτη. Έναν Αρχηγό με “Α” κεφαλαίο.
 
Τώρα μου έρχονται στο μυαλό οι ήρωες της μυθολογίας
Όχι ακριβώς... Μας αρκεί και κάτι λιγότερο. Κατ' αρχήν θέλουμε κάποιον με ελληνική ψυχή. Δηλαδή, κάποιον που να αγαπά αυτόν τον τόπο. Επίσης πρέπει να «το λέει η καρδιά του». Να έχει τόλμη και να θέλει να συγκρουστεί.
 
Με ποιούς να συγκρουστεί;
Με τους Γερμανούς κατακτητές αλλά και με την ελληνική ελίτ που συνεργάζεται...
 
Οι συγκρούσεις έχουν κόστος
Προφανώς. Αλλά και η ξένη κατοχή κοστίζει.
 
Ωραία, ας υποθέσουμε ότι βρίσκεται ένας τέτοιος ηγέτης. Θα τον αφήσουν οι ξένοι;
Ασφαλώς όχι. Υπάρχει αποικιοκράτης ο οποίος δέχεται να χάσει την αποικία του; Αν αποτινάξουμε το γερμανικό ζυγό, αν επιστρέψουμε στη δραχμή, μας περιμένουν πολλά δεινά. Ίσως να μας τιμωρήσουν ακόμα και με απώλεια εθνικού εδάφους. Όμως αν μείνουμε στο ευρω, τι θα γίνει; Ποιός μπορεί να προβλέψει ότι το κόστος θα είναι μικρότερο; Έχει κανείς την ψευδαίσθηση ότι οι Γερμανοί κάποια στιγμή θα μας λυπηθούν; Πιστεύει κανείς ότι θα μας αφήσουν να ζήσουμε ήσυχα;
 
Δεν είναι λογικό να φοβούνται οι πολίτες;
Πριν από 100 χρόνια η απάντηση θα ήταν αυτονόητη...
 
Δηλαδή;
Δεν έχουμε αρχηγό διότι δεν είμαστε ικανοί να έχουμε επαναστάτη αρχηγό. Οι ηγέτες δεν πέφτουν από τον ουρανό. Προέρχονται από την κοινωνία και βγαίνουν στην πρώτη γραμμή όταν το απαιτούν οι συνθήκες.
Επί αιώνες, σε αυτόν τον τόπο, το ερώτημα “ελευθερία ή θάνατος” ήταν μόνο ρητορικό. Σήμερα ο κοινωνικός ιστός της χώρας έχει διαλυθεί. Ξεχάσαμε τις αξίες μας, τα ιδανικά μας και τον πατριωτισμό μας. Γι' αυτό δεν δεχόμαστε να πληρώσουμε το κόστος της ελευθερίας. Αν στο μέλλον αυτό αλλάξει, τότε θα βρεθεί και κάποιος αρχηγός να τεθεί επικεφαλής.
 
Και μέχρι τότε;
Μέχρι τότε θα είμαστε εγκλωβισμένοι στο δίλημμα «Αλέξης ή Κυριάκος» και θα ελπίζουμε ότι οι εκλογές (όταν γίνουν) θα αναδείξουν και κάποιο μικρότερο αντιμνημονιακό κόμμα...